28  Jun
Twilight

El otro día cuando montaba en el bus de Hefesl que va desde Negreira hasta Santiago para quedar con Javi, reparé en el número de hermosas mujeres que lo poblaban. Es probable que el que me parezca a mí que la hay más chicas guapas en el bus sea por mi reciente “retorno al mercado”, ya sabéis a lo que me refiero… en cualquier caso me fijé precísamente en una que estaba sentada leyendo muy concentrada.

No es fácil ver a una persona de nuestra edad leer en el autobus (casi todo el mundo va con su iPod o con su móvil), menos aún si era tan guapa, y menos aún si venía de Negreira, así que me senté cerca de ella para examinarla con un poco más de detalle. Como digo, era muy guapa y usaba gafas para leer de montura al aire. Así estuve todo el tiempo, mirándola mientras escuchaba a Get Well Soon en el Zune, hasta que llegamos hasta la estación…

…donde se jodió toda la magia cuando comprobé, una vez cerrado, que el libro que estaba leyendo era Crepúsculo.

El verdadero uso de Crepúsculo

El verdadero uso de Crepúsculo

Share/Save/Bookmark

Escrito por Dans, categorizado como Delirios. Fecha: June 28, 2009, 3:01 am | 8 Comentarios »

Desde la primera proyección cinematográfica en 1895 las películas han ido dejando una profunda huella en la mente y el corazón de las personas. Hoy en día existen músicas, frases o escenas que todo el mundo, incluso aquellos que no las han visto en ellas, asocian a las películas de las que han sido sacadas.

Al igual que con la música o los diálogos, ha sucedido lo mismo con el vestuario de ciertos personajes. ¿Quién no recuerda el guante de Rita Hayworth en Gilda, el vestido negro ajustado de Audrey Hepburn en Desayuno con diamantes o el famosísimo vestido blanco de Marlyn Monroe sobre una alcantarilla de Nueva York?

Si todo el mundo aficionado al cine se parase a pensarlo por un momento estoy segura de que recordaría, sin mayor esfuerzo, ese vestido, ese abrigo, ese sombrero…que le dejó sin aliento algún día delante de la pantalla.

Cada uno tiene sus preferencias y sus pequeñas obsesiones, yo, por ejemplo me fijo bastante en los vestidos, especialmente cuando se trata de películas de cine clásico.

Me resultaría imposible hacer una lista de todos los vestuarios que me han llamado la atención pero estos son algunos de mis favoritos. ¿Cuáles son los vuestros?

Si pudiese ponerme el vestido que quisiese elegiría este. Cuando vi entrar a Grace Kelly en esa habitación por primera vez me pareció increíble y ya nunca he podido borrarlo de la memoria. He querido poner la foto de esta escena porque es donde yo lo vi por primera vez pero, para que podáis apreciar bien como es, aquí hay una mejor.

A pesar de que este vestido es mi pequeña obsesión, no es el único de esta actriz que me parece impresionante. Este lo encontré buscando imágenes del otro por internet; a pesar de no haberlo visto directamente en la película (High society al parecer) quiero poner la foto igual porque merece la pena verlo.

La película Muerte en Venecia es, a nivel estético, una de mis favoritas. El bañador a rayas de Bjorn Andressen en esa película es increíble, a pesar de que no lo es en el mismo sentido que los vestidos de Grace Kelly, ya que en sí resulta bastante simple y sólo se vuelve impresionante en el conjunto de la escena. No he conseguido ninguna foto decente en la que se vea lo especial que parece en la película, así que dejo aquí la única que encontré para que al menos sepáis a qué prenda me refiero.

Al final de la escapada es una película que parece muy moderna para haber sido estrenada en 1960. El personaje de Patricia viste casi toda la película camiseta y pantalón, sin embargo, en la escena de la entrevista, lleva un vestido bastante gracioso.

Annie Hall es una de mis películas favoritas. Diane Keaton mantiene en ella un estilo bastante masculino que le da un toque simpático e inocente. Me encanta como va vestida en esta escena, por ejemplo.

Y ahora, mi último descubrimiento. El otro día vi por primera vez L.A Confidential; me encanta toda la ropa de esa película, el estilo de la época es gnial, los vestidos y tacones de las mujeres, los trajes de los hombres…Pero hubo una cosa que me llamó la atención por encima del resto del vestuario: el abrigo de Kim Basinger.

Por último, me encanta el contraste entre el vestido de Katherine Hepburn y la ropa de Humphrey Bogart en La Reina de África. Sé que es bastante típico pero no pude evitar ponerlo.

Share/Save/Bookmark

Escrito por Nana, categorizado como Visión distorsionada. Fecha: June 23, 2009, 2:03 pm | 13 Comentarios »

21  Jun
Bichoverde

Me encontré con este bichito tan curioso en Quilós y le saqué unas fotos, me encantan sus c0lores. Y lo mejor de todo es que no tengo ni idea de qué es…Alguien tiene idea de bichos?

Jimmy Jimmy

Share/Save/Bookmark

Escrito por StJimmy, categorizado como Delirios. Fecha: June 21, 2009, 12:55 am | 1 Comentario »

19  Jun
Terror

Encontré este vídeo por sorpresa…disfrutadlo y aseguraros de que tenéis el sonido conectado. Hay muy pocos momentos con sonido, pero es importante escucharlo.

No es exactamente terror, pero no me deja nada tranquila, no sé a vosotros…
Me parece una escena excelente, tengo ganas de ver esa película, “Omnibus” Whistle and I’ll Come to You (1968), de Jonathan Miller.

Share/Save/Bookmark

Escrito por StJimmy, categorizado como Delirios. Fecha: June 19, 2009, 11:10 pm | 2 Comentarios »

18  Jun
Facer por facer

Chego a casa, miro o correo, meteogalicia, algo no facebook, algun video en youtube, conectome no msn… non hai ninguén…anda mira…conectouse fulanito…falo con fulanito do mesmo de sempre…anda pero se é menganito…contolle tal cousa a menganito…e ti que tal?…bueno o de sempre…e ti?…bueno tamén…

Por desgracia esta terrible monotonía é o día a día prácticamente, somos conscientes de que o internet engancha, e inda asi danos igual e seguimos enganchados, coma borregos. Perdendo o tempo cando podemos ler algun libro interesante, tocar algo, facer algo productivo e non tirar tantísimas horas a basura mirando a unha pantalla para mirar o mesmo de sempre, sen facer nada

A tele xa hai tempo que a deixei de lado porque o único realmente interesante e productivo que hai representa o 2% da programación, realmente os documentais da 2 son o único que paga a pena e pouco mais, é acender ese aparato e BUM VEN A COMPRAR A MEDIAMART!!!, PUNTAS ABIERTAS?? EL NUEVO FRUCTIS…, VENTE A MOVISTAR Y TE REGALAMOS UN MOVIL NUEVO CON TELEVISIÓN, RADIO, CÁMARA DE TROPECIENTOS MEGAPÍXELES, INTEL PENTIUM, PROCESADOR DE MAPAS DE CARRETERAS, CONEXIÓN A INTERNET, RALLADOR DE QUESO…

Asi é como funciona o sistema, bombardéanche para que sexas un mais, un consumidor incansable cun móvil de último modelo, co teu ordenador conectándote a internet tódolos días, ofertas? lancate aos descontos de ata o 70%, San Valentín? regálalle moitas cousas a túa parella, Navidad? non esquezas os regalos, curso de dirección de empresas?…

Todo é unha rallada a xente vive cegada deixandose levar, deixandose atrapar, merca cousas que non necesita…para min nada pode superar ver aos meus amigos e falar de todo un pouco, tomar o sol, ir a algunha parte algún día de verán, abrazar a un amigo/a cando o necesita, abrazalo/a cando non podes mais, un montón de cousas. Pero está claro que a xente non o ve así vive “para” e relacionan o ser coñecido ou famoso co “éxito” pero nun mundo onde un xogador de fútbol vale moito mais que miles de médicos que salvan vidas tódolos días non vale a pena enfadarse. Sei que son moitas cousas e que enrédoas de mala maneira pero bueno, funciono asi. “Todo é un chiste, só hai que saber entendelo” a si que anímovos dende aqui a que cada vez que vos vaiades a conectar, a ver a tele ou calquera destas cousas pensedes “para que?”

e agora para rematar e celebrar o bo tempo poñerei un tema de the shadows moi especial

http://www.youtube.com/watch?v=wFW1hb6hEgg&feature=related

Share/Save/Bookmark

Escrito por vivaldi, categorizado como Delirios. Fecha: June 18, 2009, 5:36 pm | 4 Comentarios »

« Entradas anteriores